İmparatorluk Trans-Antarktika Seferi (1914-1917), Antarktika'nın Keşfi'nde Kahramanlık Çağı'nın son büyük seferi olarak kabul edilmektedir. Sir Ernest Shackleton'ın planladığı keşif gezisi, Antarktika kıtasındaki ilk arazi geçişini yapmak için yapılan bir girişimdi. 1911'de Güney Kutbu'nun Roald Amundsen tarafından keşfinden sonra, bu geçiş, Shackleton'un sözleriyle "Antarktika yolculukların en büyük ana nesnesi" olarak kaldı. Seferi bu amaca ulaşamadı, fakat destansı bir dayanıklılığa dönüştü.
Shackleton, 1901-1904 Discovery seferinde Antarktika'da görev yapmış ve 1907-1909 Nimrod seferine liderlik etmişti. Bu yeni girişiminde, Weddell Denizi'ne yelken açmayı ve Güney Kutbu üzerinden Ross Denizi'ne kıtalararası bir yürüyüşe hazırlık olarak Vahsel Körfezi yakınlarında bir kıyı ekibi indirmeyi önerdi. Bu arada, destekleyici bir grup olan Ross Denizi ekibi, McMurdo Boğazı'nda kamp kuracak ve oradan Ross Buz Sahanlığı boyunca Beardmore Buzulu'nun eteğine kadar bir dizi erzak deposu oluşturacaktı. Bu depolar, kıtalararası ekibin hayatta kalması için çok önemliydi, çünkü grup tüm geçiş için yeterli erzak taşıyamayacaktı. Sefer iki gemi gerektiriyordu: Weddell Denizi ekibi için Shackleton komutasındaki Endurance ve Ross Denizi ekibi için Aeneas Mackintosh komutasındaki SY Aurora.
Endurance, Vahsel Körfezi'ne ulaşamadan Weddell Denizi'nin buzları arasında sıkışarak hareketsiz kaldı. 1915 Antarktika kışı boyunca buz blokları içinde sürüklendi. Sonunda buz gemiyi ezerek batırırken, 28 kişilik mürettebat buzun üzerinde mahsur kaldı. Buz kuzeye doğru sürüklenmeye devam ederken aylarca geçici kamplarda kalan ekip, gemiden kurtulan can filikalarını kullanarak, elverişsiz ve üzerinde yaşanmayan Fil Adası'na ulaştılar. Shackleton ve grubun beş diğer üyesi daha sonra James Caird'de 1.300 kilometre (810 mi) süren açık tekne yolculuğu yaptılar ve Güney Georgia'ya ulaşabildiler. Yardım ekibi toplayarak geri dönen Shackleton sonunda Fil Adası'nda kalan adamlarını kurtarmayı ve onları can kaybı olmadan evlerine götürmeyi başardı. Endurance'ın şaşırtıcı derecede iyi korunmuş enkazı 2022'de deniz tabanında bulundu.
Kıtanın diğer tarafında, Ross Denizi ekibi de zorluklarla mücadele içerisindeydi. ''Aurora'' bir fırtınada bağlama yerlerinden kopmuş ve kıyıda kalan ekibi yeterli malzeme ve donanımdan yoksun bir şekilde mahsur bırakmıştı. Yine de mürettebatın tamamı kurtarılmadan önce üç kişi hayatını kaybetti.

Başlangıç noktası

1907-1909 Nimrod Keşif Seferi sonrasında Ernest Shackleton'ın başarılarını kutlayan kamuoyuna rağmen, kâşif huzursuzdu. 1912'ye gelindiğinde, onun gelecekteki Antarktika planları Robert Falcon Scott'un Temmuz 1910'da Cardiff'ten ayrılan Terra Nova Seferinin sonuçlarına ve Roald Amundsen liderliğindeki eşzamanlı Norveç seferine bağlıydı. Amundsen'in Güney Kutbu'nu fethettiği haberi 11 Mart 1912'de Shackleton'a ulaştığında, o şu yanıtı verdi: "Güney Kutbu'nun keşfi Antarktika araştırmalarının sonu olmayacak". Sonraki çalışma, dediğine göre, "kutuptan geçerek denizden denize kıtasal bir yolculuk" olacaktı. Bu hedefin peşinde başkalarının olduğunun da farkındaydı.
11 Aralık 1911'de, Wilhelm Filchner liderliğindeki bir Alman seferi Güney Georgia Adası'ndan yelken açarak, Weddell Denizi'nin derinliklerine nüfuz etmeyi ve buradan kıtayı Ross Denizi'ne kadar geçmeyi amaçlıyordu. 1912 yılının sonlarında Filchner, karaya çıkamadığı ve üssünü kuramadığı için Güney Georgia'ya geri dönmek zorunda kalmıştı. Ancak, yaklaşık 78° enleminde Vahsel Körfezi'ndeki olası yanaşma yerleri hakkında hazırladığı raporlar Shackleton tarafından incelenerek not edildi ve gelişmekte olan sefer planlarına dâhil edildi.
Scott ve arkadaşlarının Güney Kutbu'ndan dönüş yolunda ölümlerine dair haber Şubat 1913'te Londra'ya ulaştı. Bu olumsuzluklar içerisinde bile Shackleton, önerdiği yolculuğun hazırlıklarını başlattı. Scott'un seferinden Tryggve Gran ve eski başbakan Lord Rosebery de dâhil olmak üzere çeşitli kişilerden finansal ve teknik destek istedi, ancak hiçbirinden yardım alamadı. Gran belirsiz davrandı, Rosebery ise net bir dille: "Kutuplar hakkında bir metelik bile harcamayı düşünmem" dedi.
Shackleton, 1902-1904 İskoç Ulusal Antarktika Seferi'nin lideri William Speirs Bruce'tan destek aldı. Bruce 1908'den beri bir Antarktika geçişi planları yapmıştı, ancak fon eksikliğinden projeyi terk etmişti. Bruce, Shackleton'a planlarını kullanması için cömertçe izin verdi, ancak Shackleton'ın sonunda açıkladığı plan Bruce'unkinden pek etkilenmemişti. 29 Aralık 1913'te, İngiliz hükûmetinden 10.000 sterlinlik ilk finansal destek sözünü aldıktan sonra, Shackleton planlarını The Times'a yazdığı bir mektupla kamuoyuna açıkladı.

Shackleton'ın planı

Shackleton, yeni seferine İmparatorluk Trans-Antarktika Seferi adını verdi, çünkü ona göre "sadece bu adaların halkı değil, Birlik Bayrağı altındaki tüm akrabalarımız da... keşif programının gerçekleştirilmesine yardımcı olmaya istekli olacaktır." Halkın ilgisini çekmek için 1914'ün başında detaylı bir program yayımladı. Sefer iki gruptan ve iki gemiden oluşacaktı. Weddell Denizi grubu Endurance gemisiyle Vahsel Körfezi bölgesine gidecek ve 14 kişi karaya çıkacaktı, bunlardan altısı Shackleton liderliğinde kıtasal geçiş grubunu oluşturacaktı. Bu grup, 69 köpek, iki motor kızağı ve "liderin ve uzman danışmanlarının deneyiminin önerdiği her şeyi içeren" donanımla 2.900 kilometre (1.800 mi) uzunluğundaki Ross Denizi'ne yolculuğu gerçekleştirecekti. Kalan sekiz kara grubu üyesi bilimsel çalışmalar yürütecek, üçü Graham Toprakları'na, üçü Enderby Toprakları'na gidecek, ikisi de üs kampında kalacaktı.
Ross Denizi grubu, kıtanın karşı tarafında McMurdo Boğazı'nda üssünü kuracaktı. Karaya çıktıktan sonra, kıtasal geçiş grubunun rotası üzerinde Beardmore Buzulu'na kadar depo noktaları oluşturacak ve umarlar ki orada o grupla karşılaşıp onlara evlerine dönmelerinde yardımcı olacaklardı. Ayrıca jeolojik ve diğer gözlemler yapacaklardı.