II. Viyana Kuşatması ile sonuçlanacak savaş ilan edildi.

Osmanlı İmparatorluğu'nun Viyana Hedefi

II. Viyana Kuşatması, Osmanlı İmparatorluğu'nun Kutsal Roma İmparatorluğu toprağı olan Avusturya Arşidüklüğü'ne ait Viyana şehrini hedef alan stratejik bir hamleydi. Tuna Nehri üzerinde yer alan Viyana, hem Almanya'ya hem de Doğu Akdeniz'e açılan hayati bir ticaret yolu kontrol noktasıydı. Bu kuşatma öncesinde Osmanlı yönetimi, sadrazam Merzifonlu Kara Mustafa Paşa'nın gözetiminde Balkanlar'da ve sefer güzergahında lojistik hazırlıklar yaparak bölgeye cephane ve top sevkıyatı gerçekleştirmişti.

Savaş Kararının Arka Planındaki Gerilimler

Savaş kararı kolay alınmamıştı. Batıdaki Fransa tehdidine odaklanan İmparator I. Leopold başlangıçta çatışmadan kaçınsa da, Tökeli İmre'nin faaliyetleri ve Osmanlı içindeki savaş yanlısı grup, süreci geri dönülemez bir noktaya taşıdı. 1682 yılı Ocak ayında başlayan askeri hareketlilik, Ağustos ayında resmen savaş ilanıyla sonuçlandı. Osmanlı tarafında Sultan IV. Mehmed'in ve sadrazamın öncülüğünde büyük bir ordu kurulurken, Avusturya tarafı ise Polonya, Venedik ve Papa XI. Innocentius ile savunma ittifakları kurarak hazırlık yaptı.

Kuşatma Süreci ve Lojistik Çatışmalar

14 Temmuz 1683'te başlayan kuşatma, şehrin tek savunucusu olan Kont Ernst Rüdiger von Starhemberg komutasındaki 15.000 kişilik güce karşı yürütüldü. Osmanlı ordusu yaklaşık 90.000 ila 300.000 arası değişen mevcuduyla şehri çevreledi. Ancak ordu içerisindeki fikir ayrılıkları, özellikle Kırım Hânı ile sadrazam arasında baş gösteren stratejik anlaşmazlıklar, kuşatmanın kaderini etkileyen unsurlardan biri oldu. Özellikle Tuna Nehri ötesinden gelen yardımları kesmekte zorlanan Osmanlı birlikleri, stratejik hatalar sonucunda Stammersdorf'ta önemli kayıplar yaşadı.

Kahlenberg Muharebesi ve Büyük Bozgun

Kuşatmanın kaderini tayin eden Kahlenberg Muharebesi, 12 Eylül 1683 tarihinde gerçekleşti. Polonya Kralı III. Jan Sobieski komutasındaki birleşik kuvvetler, Osmanlı ordusunu Viyana yakınlarında karşıladı. Osmanlı ordusunda sağ ve sol kanatlarda yaşanan zayıflık ve Kırım birliklerinin isteksizliği, muharebenin Osmanlı aleyhine sonuçlanmasına neden oldu. Bu mağlubiyet, Osmanlı İmparatorluğu'nun Avrupa'daki ilerleyişinin durduğu tarihi bir dönüm noktası olarak kabul edilir. Bozgunun ardından sadrazam geri çekilerek sorumlulara karşı ağır yaptırımlar uyguladı.