Kuzey Almanya Konfederasyonu (Almanca: ), başlangıçta Prusya Krallığı öncülüğünde Ağustos 1866'da tesis edilen bir Alman askerî ittifakıydı ve ertesi yıl içinde bir konfedere devlete (fiilen bir federal devlet) dönüştürülerek Temmuz 1867'den Aralık 1870'e kadar varlığını sürdürdü. Almanya'nın birleşmesi sürecinde bir dönüm noktası teşkil eden bu yapı, günümüzde Almanya Federal Cumhuriyeti adıyla bilinen modern Alman ulus-devletinin ilk kesintisiz hukukî selefi olarak kabul edilmektedir.
Konfederasyon, 1866 Avusturya-Prusya Savaşı'nda Prusya'nın kazandığı zaferin ardından, iki dükalık (Schleswig-Holstein) üzerindeki hükümranlık mücadelesinin neticesinde varlık kazandı. Bu savaş, Prag Barışı (1866) ile sonuçlandı; bu antlaşmada Prusya, Avusturya İmparatorluğu öncülüğündeki mevcut Alman Konfederasyonu'nun feshedilmesini Avusturya ve müttefiklerine kabul ettirerek, Küçük Almanya modeline göre Kuzey Almanya'da bir federal devlet biçiminde Alman birliğine giden yolu açtı ve bu devlet, sade askerî bir ittifak ile, Kuzey Almanya Konfederasyonu Antlaşması uyarınca Ağustos 1866'da ilan edildi. Bu yapının ilk federal anayasası, Prusya Kralı'nın devlet başkanı sıfatıyla (Almanca: Bundespräsidium) makamını üstlendiği anayasal bir monarşi şeklinde düzenlenmiş olup, 1 Temmuz 1867 tarihinde kabul edildi.
Yasalar, ancak evrensel erkek oy hakkına dayalı bir parlamento olan Reichstag ile eyaletlerin temsil organı olan Alman Federal Meclisi'nin onayıyla yürürlüğe konulabiliyordu. Konfederasyonun ilk üç buçuk yıllık döneminde, muhafazakâr-liberal iş birliği, (Kuzey) Almanya'nın hukuk ve altyapı alanlarında birleştirilmesine yönelik önemli adımlar attı. Bu dönemde tasarlanan siyasal sistem ve siyasal partiler, 1870 sonrasında da esas itibarıyla aynı kaldı.
Kuruluşundan kısa bir süre sonra, Kuzey Almanya Konfederasyonu ile İkinci Fransız İmparatorluğu arasında, Fransa imparatoru III. Napolyon'un yönetimindeki Paris hükümetiyle gerginlik baş gösterdi. 1870 yazında, İspanya tahtı için yeni bir kral belirlenmesi üzerine çıkan anlaşmazlık, 1870-71 Fransa-Prusya Savaşına'na evrildi. Bu sırada, ilk kurulan Konfederasyon yaklaşık 30 milyon nüfusa sahipti ve bu nüfusun %80'i Prusya sınırları içinde yaşıyordu; bu da, ileride kurulacak Alman İmparatorluğu nüfusunun yaklaşık %75'ine tekabül etmekteydi. Bu koşullar altında, daha önce Konfederasyon'a karşı bir tutum sergileyen Güney Alman devletlerinden Baden, Hessen-Darmstadt, Württemberg ve Bavyera nihayetinde Konfederasyon'a katılma kararı aldılar.
Bunu takiben, 1 Ocak 1871'de kısa ömürlü yeni bir anayasa yürürlüğe girdi ve başlangıç kısmı ile 11. maddesinde "Alman İmparatorluğu"nun kurulduğu ilan edildi. Ancak bu anayasa yalnızca dört ay süreyle yürürlükte kaldı. Fransa'ya karşı kazanılan zaferin ardından, Versay Sarayı'ndaki Aynalar Salonu'nda, Alman prensler ve üst düzey askerî komutanlar, I. Wilhelm'i "Alman İmparatoru" ilan ettiler.
Konfederasyon'dan İmparatorluk'a geçiş süreci, Alman İmparatorluğu Anayasası'nın 4 Mayıs 1871 tarihinde yürürlüğe girmesiyle tamamlandı; bu anayasa, monarşinin sona erdiği tarihe dek yürürlükte kaldı. Fransa ise imparatorluğu, 10 Mayıs 1871 tarihli 1871 Frankfurt Antlaşması ile resmen tanıdı.

Konfederasyon üyeleri

Kuzey Almanya Konfederasyonu'nu meydana getiren krallık ve düklükler şöyle sıralanıyordu:

Prusya Krallığı ve Lauenburg Dükalığı
Saksonya Krallığı
Mecklenburg-Schwerin Büyük Dükalığı
Mecklenburg-Strelitz Büyük Dükalığı
Oldenburg Büyük Dükalığı
Saksonya-Weimar-Eisenach
Braunschweig Dükalığı
Saksonya-Meiningen
Saksonya-Altenburg
Saksonya-Coburg ve Gotha
Anhalt
Schwarzburg-Rudolstadt Prensliği
Schwarzburg-Sondershausen Prensliği
Waldeck Prensliği
Reuss Yaşlı Kolu Prensliği
Reuss Genç Kolu Prensliği
Schaumburg-Lippe Prensliği
Lippe Prensliği
Hür Hansa Birliği üyesi Hamburg
Hür Hansa Birliği üyesi Lübeck
Hür Hansa Birliği üyesi Bremen
Ayrıca, Hessen Büyük Dükalığı'nın Main nehrinin kuzeyinde kalan kısmı