II. George

II. George: Hayatı ve Unvanları

Tam adı George Augustus (Almanca: Georg August) olan II. George, 10 Kasım 1683 tarihinde Hannover'deki Herrenhausen Sarayı'nda dünyaya gelmiştir. 1706 ile 1727 yılları arasında Cambridge Markisi ve Dükü olarak unvan taşımıştır. Ardından 1727 - 1760 yılları arasında hem Büyük Britanya kralı hem de Hannover elektörü olarak hüküm sürmüş, 25 Ekim 1760 tarihinde Londra'da yaşamını yitirmiştir.

İlk Yılları ve Tahta Giden Yol

Gelecekte I. George adıyla Büyük Britanya kralı olacak olan Hannover elektörü Georg Ludwig ile Celle'li Dorothea'nın tek oğlu olarak Hannover'de büyümüştür. 1705 yılında Ansbach'lı Karoline ile hayatını birleştirmiştir. Babasının İngiltere tahtına çıkmasıyla birlikte Galler prensi unvanını almıştır. Babası I. George ile aralarındaki eski düşmanlık 1717 yılında açık bir çatışmaya dönüşmüştür. Prens'in Londra'daki konutu olan Leicester Evi, Walpole ile Vikont Charles Townshend'in önderlik ettiği muhalif Whig grubunun buluşma noktası haline gelmiştir. George'un 1720 yılında babasıyla uzlaşmaya varmasının ardından Walpole, I. George'un yönetiminde görev almıştır. Ancak Walpole zamanla I. George'un önde gelen bakanları arasına girince prensin desteğini yitirmiştir. Prens, II. George adıyla tahta çıktıktan sonra Walpole'u görevden almayı düşündüyse de bu adımı Karoline engellemiştir.

Hükümdarlık Yılları ve Siyasi Çatışmalar

II. George, saltanatının ilk yirmi yılında iç ve dış siyasi gelişmeleri yakından takip etmiştir. Walpole'un barış yanlısı politikalarını ve harcamaları kısmaya yönelik tedbirlerini desteklemiş, onun Parlamento'da çoğunluğu sağlamak amacıyla krallığın nüfuzunu kullanmasına izin vermiştir. Walpole, geçmişte Jacobusçu yani tahttan indirilen Katolik kral II. James'in destekçisi olan pek çok nüfuzlu Tory'nin George'un hükümdarlığını tanımasını sağlamıştır. Bu sayede 1745 yılında başarısızlıkla sonuçlanan Jacobusçu Ayaklanma sırasında önde gelen tüm siyaset adamları George'un yanında yer almıştır. Ancak I. George döneminde olduğu gibi, zamanla II. George da oğlu Galler prensi Frederick Louis ile anlaşmazlığa düşmüştür. Frederick Louis'in çevresinde George'a ve Walpole'a muhalif bir grup yapılanmıştır. 1742 yılında yeterince güçlenen muhalefetin baskısıyla Walpole istifa etmek zorunda kalmıştır. II. George, Walpole'un yerine siyaset çevrelerinde pek sevilmeyen John Carteret'i diğer adıyla Kont Granville'i getirmiştir. Walpole ve Carteret'in izlediği politikalar neticesinde İngiltere, Avusturya Veraset Savaşı'na (1740-1748) dahil olmuştur. Bu durum, George'un Almanya'daki mülklerini korumak uğruna İngiltere'nin çıkarlarını feda ettiği yönünde suçlanmasına yol açmıştır. Parlamenterlerin yoğun baskısına boyun eğen George, Kasım 1744'te Carteret'in istifasını kabul etmiştir. Bu olaydan 15 ay sonra hükümet üyelerinin toplu istifası sonucunda George, Carteret'in baş muhalifi olan William Pitt'i Chatham kontunu hükümet başkanlığına getirmek zorunda kalmıştır.

Savaşlar, Sanat ve Yaşamının Sonu

Yaşamının son 10 yılında siyasetle eskisi kadar ilgilenmeyen II. George, Fransa'ya karşı başlatılan ve tüm Avrupa'yı saran Yedi Yıl Savaşı'nın (1756-1763) sorumluluğunu tamamen William Pitt'e bırakmıştır. Pitt, izlediği parlak stratejiyle İngiltere'ye büyük bir zafer kazandırmıştır. Savaş sona ermeden ansızın hayatını kaybeden George'un ardından yerine torunu, yani Frederick Louis'in oğlu III. George geçmiştir. Askerliğe duyduğu büyük tutkuyu yaşamı boyu sürdüren II. George, 1743 yılında katıldığı Dettingen Çarpışması ile İngiltere krallarının savaş alanında görüldüğü son hükümdar olmuştur. Siyasetin yanı sıra müzikle, özellikle de operayla yakından ilgilenmiş ve Georg Friedrich Händel'in hamisi olmuştur.