I. Charles (19 Kasım 1600 - 30 Ocak 1649), 27 Mart 1625'ten 30 Ocak 1649'da idam edilmesine kadar İskoçya Krallığı ve İngiltere ile İrlanda Krallıkları kralı.
Charles, VI. James, İskoçya Kralı'nın ikinci oğlu idi ama 1603'te babası veraset yolu ile İngiltere Krallığı kralı olunca İngiltere'ye yerleşti ve hayatının sonuna kadar bu ülkede yaşadı. 1612'ye kadar Charles'ın krallık yapma hakkı bulunmamakta idi ama 1612'de İskoçya Krallık veliahtı ve Galler Prensi unvanı ile İngiltere Krallık veliahtı olan ağabeyi Henry Frederick ölünce Charles, İskoçya Krallığı ve İngiltere ile İrlanda Krallığı veliahtı olmuştu. 1623'te İspanya'ya 8 ay süren bir seyahat yaparak İspanya'da hüküm süren Habsburg Hanedanı'ndan bir prensese evlilik teklifi yapmaya girişti ama bu evlilik teklifi İngiltereli ve İskoçyalı asiller ve halkı için popüler değildi. Sonunda evlilik antlaşmasının şartları müzakere edilirken İspanyollarla anlaşma sağlanamayarak bu evlenme girişimi başarısız kaldı. Bundan iki yıl sonra 1625'te Fransa kralı XIII. Louis'nin küçük kız kardeşi Henrietta Maria ile evlilik yaparak Fransa Bourbon Hanedanı'na damat oldu.
1625'te babası James ölünce Charles İskoçya ve İngiltere ile İrlanda krallıkları tahtına çıktı. Savaş hazırlıkları için devlet maliyesini pekiştirmek hedefi ile yeni vergiler toplamak için İngiltere geleneklerine göre yeni bir Parlamento toplayıp onlardan vergi sübvansiyon izni alması gerekmekteydi. Fakat Charles, krallığın kendine tanrı tarafından verildiğine ve sırf şahsi vicdanına dayanarak şahsen aldığı devlet yönetim kararlarının "ilahi irade"yi temsil ettiği için (kendi şahsi izni olmazsa) kayıtsız ve şartsız hiçbir insansal kontrole bağlı kısıntılar olmadan kabul edilmesi gerektiğine inanmaktaydı. Fakat krallık tebaaların çoğunluğu bu inancı açıkça tiranlık gösteren Mutlak Monarşi olduğunu kabul etmekte idiler. Bir İngiliz olarak geleneksel devlet yönetimi kurallarına, özellikle yeni vergi salıp toplamanın ancak yeni bir parlamento kurularak ve bu parlamentonun kontrol ve iznine bağlı olarak uygulanması prensibine aykırı olduğunu kabul etmekteydiler. Charles, kral olarak Protestan Hristiyan inançta olmakla beraber Protestan kiliselerinin Katolik Kilisesi ayinleri ve inançlarına en yakın olan "Yüksek Kilise" (High Church) görüşüne bağlı idi. Bu görüşü temsil edip verdikleri ve yazdıkları vaazlarda; yönettikleri kilise ayinlerinde; ayinleri giydikleri papazlık giysileriyle uygulayan kilise ruhbanlarını (özellikle Richard Montagu ve Canterbury Başpiskoposu William Laud'u) koruyup tutması; İngiliz reformasyonu ve İskoçya reformasyonu yanında ortaya çıkmış olan diğer daha koyu Reformist Protestan inançlı Protestan mezheplere inananları (özellikle Püriten ve koyu Kalvinist inançlıları) kendine aleyhtar yaptı. Kral Charles'ın koyu Katolik inançlı Fransa prensesi Henrietta Maria ile evlenmesinden ve Avrupa'daki Otuz Yıl Savaşı'nda Katolik krallar orduları tarafından yenilmekte olan Protestan taraflara İngiltere'nin hiçbir anlamlı destek sağlamamasından da Kral I. Charles'ın Katolik taraftarı olduğu hakkındaki dinsel aleyhtarlarının inançlarını daha da güçlendirdi. Bu aleyhtarlar Kral Charles'ın yeniden topladığı parlamentoda önemli sayıda idiler ve bu aleyhtar parlamento üyeleri gayet iyi konuşmaları ve kulis hareketleri ile yeni İngiltere Parlamentosu'nda üstün duruma geçtiler.
Bu nedenle Kral Charles'ın kendi çağırdığı yeni İngiltere ve İskoçya Parlamentoları ile Kral Charles'ın arası açıldı. Kral Charles önce 1629'da İngiltere Parlamentosu'nu feshedip ülkeyi de şahsi istibdatla yönetmeye başladı. Ama bu istibdat döneminde ortaya çıkan savaşlar için ordusunu güçlendirmesi gerekmekteydi ve Parlamento kapanmadan önce kendinin topladığı vergiler ve aldığı borçlar dolayısıyla İngiliz ordusunu finanse etmek için gerekli mali ihtiyaçlar bir miktar karşılandı.
Fakat Charles özellikle İskoçya'da Presbiteryen İskoçya Kilisesi ayinleri ve organizasyonu için İngiltere Anglikan Kilisesi'nin "Yüksek Kilise" görüşlülerin kilise uygulamalarını zorla İskoçlara kabul ettirme girişimi o ülkede ve Parlamentoda kral aleyhtarlarını gayet güçlendirdiği gibi her iki ülkede gayet aksi sonuçlar doğuran Piskoposlar Savaşı'nın ortaya çıkmasına neden oldu.
1642'de İngiltere İç Savaşı'nın "Birinci İngiltere İç Savaşı" evresi başladı. Bu savaştan önce Kral Charles topladığı "Kraliyetçi" ordusunu finanse etmek için İngiltere Parlamentosu ve İskoçya Parlamentosu'nu toplanmaya çağırması gerekti. Bu parlamento krala karşı gelmeye başlayınca kendileri "İngiltere Parlamento Ordusu" ve İskoçya Parlamento Ordusu oluşturdular. Kraliyet orduları ile parlamentocu ordular birbirine karşı her iki ülke arazilerinde çatışmalara ve muharebelere giriştiler. 1645'te Kral Charles'ın "Cavalierler(Şövalyeler)" adı verilen "Kraliyet Ordusu", Roundheadler adı verilen İngiltere "Parlamento Ordusu" tarafından 14 Haziran 1645'te Neasby Muharebesi'nde ve sonra 10 Temmuz'da Langfort Muharebesi'nde yenilip "Kraliyet Ordusu" elimine edildikten sonra Midlands bölgesine kaçtı. İngiltere Parlamento Ordusu'nun Oxford Kuşatması'ndan gayet şans eseri kurtulabildi. Newark şehrini kuşatan İskoç ordusuna sığındı. İskoçlar kralı bir müddet tutukladıktan sonra Parlamentocuların verdiği büyük meblağda savaş tazminatı sonunda Ocak 1647'de Kral Charles'ı Parlamentocu ordulara teslim ettiler.
Charles Parlamentocular tarafından tutukluluk altına alındı. Önce Holdenby House, Northamptonshire, sonra Newmarket'te, sonra Londra yakınlarında Surrey'de "Oatlands Sarayı"na ve sonra da Hampton Court Sarayı'na getirilip oralarda tutuklandı. Hampton Court Sarayı'nda tutuklu Kral Charles bir Parlamento heyeti ile müzakereye geçti. Onların kendine getirdiği ve Parlamentonun kabul edeceği bildirilen "Meşrutiyetçi monarşi" rejimi altında hükümdarlık yapması teklifini kabul etmedi. Kasım 1647'de geçici olarak tutukluluktan kaçtı. Ama kaçtığı Wight Adası'nda beklediği şahsi desteği bulamayarak Parlamentocular tarafından yakalandı ve Wight Adası'nda tutuklanmaya başladı. Bu sırada İskoçlar ile gizli konuşmalara geçti ve onlarla kendisini kurtarmaları için anlaştı. Bu sırada Mayıs'ta Kraliyetçiler İskoçlarla anlaşarak İngiltere İç Savaşının ikinci evresi olan "İkinci İngiltere İç Savaşı"nı başlattılar. Fakat bu dönemlerde Oliver Cromwell kurduğu, eğittiği ve komuta ettiği Yeni Model Ordu ile 1648 sonlarında tüm Britanya adasında Parlamentocuların iktidarını ve kontrolünü konsolide etti. İskoç ordusunu en sonunda Ağustos 1648'de Preston Muharebesi'nde yenerek ve muhalifleri elimine ederek sindirmişti. Charles 1648 yılı sonlarında Parlamentocu bir heyetle yeni müzakerelere girişti. Fakat Parlamentocu "Yeni Model Ordu" komutanı olan Oliver Cromwell bunun aleyhinde idi.
1648'de bu orduya bağlı birlikler Albay Thomas Pride liderliği altında 6-7 Aralık'ta Londra'da Parlamento'yu basarak Yeni Model Ordu'nun koyduğu prensiplere uymayan üyeleri ve aleyhtar Parlamento üyelerini zorla Parlamento'dan çıkarıp tutukladılar ve bundan korkan muhalif Parlamento üyeleri de bu meclise gelmekten çekinmeye başladılar. Böylece üyelerinin sayısının kesilmesinden sonunda arda kalan Parlamento üyelerinden oluşan meclisin arkada kalan üyeleri bu kendilerinin meclisinin meşru bir Parlamento olduğunu ilan ettiler. Bu gerçekten bir "hükûmet darbesi" idi ve tarihçiler bu darbeye Pride Darbesi adı vermektedirler. Bu tasfiyeden sonra geride kalan üyelerden oluşan Parlamento'ya da Rump Parlamentosu (yani "Bakiye Parlamentosu") adı verildi.
1648 sonunda Charles "Hurst Castle" şatosuna ve sonra da Windsor Sarayı'na nakledilip tutuklandı. "Rump Parlamentosu"nun Avam Kamarası Ocak 1649'da Kral Charles’ın "Vatana İhanet" suçundan yargılanacağını ilan etti. O zamana kadar bir meşru hükümdarın ilahi gücü olduğu kabul edilmekte idi ve bunun için alelade parlamento üyelerinden oluşan bir mahkemede ilahi güce dayanan bir kralın yargılanmasının imkânsız bir peri masalı olarak bile görünmemekte idi. "Rump Parlamentosu"nun Lordlar Kamarası kralı yargılama için hazırlanan kanun teklifini hiç dokunmadan reddetti. Fakat tekrar toplanan Rump Parlamentosu, Cromwell ve ordunun zorlamalarıyla "ilahi irade"nin bir insan kişiye ait değil (yani "ilahi irade"nin şahsen krala değil), krallık kurumuna ait olduğunu; bu krallık kurumunda bir insan olan kralın büyük suçlar işleyebileceğini; bu işlediği suçlar nedeniyle yargılanabileceğini kabul ettiler. Bunun için "Rump Parlamentosu" yargılamayı yapmak için kendi üyelerinde oluşan bir "Yüce Yargılama Komisyonu" kurup bu komisyona tayin edilen Parlamento üyelerini "yargılama komiseri" olarak seçtiler. Ama gerçekte bu seçilen yargılama komiserlerinin ancak 69 tanesi Kral Charles'ın yargılanma celselerinde mahkeme heyetini oluşturdular. Bu yargılama 20 Ocak 1649'da başladı. Kral Charles bu yargılama organın meşru olmadığını ve kendinin kral olarak hiçbir zaman tebaaları tarafından yargılanamayacağını bildirip bu gayrimeşru yargılamaya hiç katkı yapmamayı tercih etti. 26 Ocak 1649'da bu yargılama sona erdi ve "Yüce Yargılama Komisyonu" Kral Charles'ı "vatana ihanet" suçundan suçlu buldu ve bunun cezası olarak başı kesilerek idam edilmesine karar verdi. yargılama komiserlerinden ancak 59'u Kral Charles'ın "İdam edilme yargı ilamı"na imzasını atmıştı.
30 Ocak 1649 günü Kral Charles Londra'da "Whitehall Sarayı" önünde açık havada başı kesilerek idam edildi. İngiltere devleti hukuki statüsü de bir kalıtsal "monarşi" olmaktan çıktı ve bir çeşit "cumhuriyet" olan "İngiltere Millet Topluluğu" devleti kuruldu.

Çocukluğu ve ilk gençliği

İskoçya kralı VI. James ve Danimarkalı Anne'nin ikinci oğlu olarak 19 Kasım 1600 tarihinde İskoçya'da Dunfermline Sarayı'nda dünyaya geldi.. Charles doğduğunda babası VI. James adı ile İskoçya Kralı idi ve daha İngiltere Kralı olmamıştı. 23 Aralik 1600'da Edinburg'da İskoçya Kraliyet sarayı olan Holyrood Sarayı'nda bir Protestan vaftiz töreni ile Ross Piskoposu David Lindsay tarafından vaftiz edildi. İskoçya krallarının ikinci erkek çocuklarına verilen "Ormond Markisi", "Ross Kontu" ve "Ardmannoch Lordu" unvanlarını taşımaya başladı.
Charles çok zayıf ve hastalıklı bir çocukluk geçirmişti. Babası Nisan 1603'te karısı ve diğer çocukları ile İngiltere'ye Londra'ya İngiltere Krallığı tahtına geçmek için gittiğinde bile uzun seyahate sağlığı uygun olmayacağı için Charles babasının yakın arkadaşı olan Dunfermline Kontu Lord Fyvie himayesinde İskoçya'da bırakıldı. 1604'un başlarında Charles 3,5 yaşında iken Dunfermline Sarayı'nın büyük salonun bir tarafından diğer tarafına hiç yardım görmeden yürüyebilmekte idi. Bu Charkes'in sıhhatinin seyahat için yeterli iyilikte olduğuna bir gösterge sayılarak Charles Londra'ya ailesinin yanına gönderildi. İngiltere'de saraylı Birinci Monmouth Kontu Sir Robert Carey'nin karısı Lady Carey Charles için mürebbiye ve bakıcı seçildi. Bu hanım Charles'a sert İspanyol sahtiyanından yapılmış ve ayak bilekleri bronz levhalarla desteklenmiş özel ayakkabılar giydirip onlarla eksersiz yaptırarak ayak ve ayak bileklerini kuvvetlendirip hemen hemen normal yürümesini sağladı. Charles'ın konuşma gelişmesi de yavaş oldu. Hayatının tümünde Charles'ın konuşması gayet yavaş ayrık kelimelerle oluşurdu ve hatta kekeme idi.
Ocak 1605'te geleneksel olarak İngiltere Kral'larının ikinci erkek oğullarına verilen York Dükü unvanı ve "Bath Şövalyesi" şeref unvanı Charles'a verildi. Bir Presbiteryen Protestan mezhebinden İskoç olan Thomas Murray Charles'a hoca olarak seçildi. Charles o zamanın iyi eğitimi olarak kabul edilen Klasik Latince ve Yunanca, Avrupa dilleri, matematik ve din konularında dersler almaya başladı. 1611'de Charles İngiltere Krallığı'nın en yüksek şerefi olan "Dizbağı Nişanı" verilip "Dizbağı Şövalyeliği" ile taltif edildi. Sonunda Charles fiziksel zayıflıklarına galip geldi. Çok iyi bir at binici; iyi bir tüfek ve ok atıcı silahşor oldu ve eskirim dersleri alıp iyi kılınç kullanır oldu.
Charles'ın Prens Henry Frederick adlı bir ağabeyi vardı. Charles ağabeyini çok sevip sayardı ve onu kendine örnek olarak kabul etmişti. Charles'ın zayıf nahif bünyesi ve nispeten kısa boyuna kıyasla, ağabeyi Prens Henry Frederick gayet boylu boslu, yakışıklı, gayet zeki ve asiller ile halk arasında gayet popülerdi. Prens Henry Frederick, İskoçya Krallığı veliahtı idi. Babası James İngiltere Kralı olunca Prens Henry Frederick İngiltere Krallığı için veliaht olarak Galler Prensi yapıldı. Fakat Kasım 1612 başlarında Prens Henry Frederick birbenbire hiç beklenmedik bir anda, daha 18 yaşında iken tifodan öldü. Kralın en büyük yaşayan oğlu olarak Charles hemen Kral I. (ve VI.) James'in İngiltere Krallığı ve İskoçya Krallığı için veliaht oldu. Bu sırada Charles iki hafta sonra 12 yaşına girecekti.

İskoçya ve İngiltere Krallıkları veliahtı olarak yaşamı

Ölen ağabeyi Henry Frederick'nın yerine otomatikman veliaht olması ile birlikte Charles bazı asalet unvanlarını (örneğin Cornwall Dükü ve Rothesay Dükü unvanları) taşımaya başladı. Bundan dört yıl sonra 1614'te İngiltere Krallığı veliahtı olarak Kral James, oğlu Charles'e Galler Prensi ve Chester Kontu unvanlarını da bahşetti.
Ağabeyi öldükten sonra Charles'ın en yakın arkadaşı, aynı zamanda babasının da yakın dostu olan, Birinci Buckingham Dükü George Villiers idi. Buckingham Dükü çok zengin ve politik olarak çok güçlü idi; ama şahsi ve politik tutumları dolayısıyla halk tarafından hiç sevilmemekte idi.
Veliaht prens olduğunda Charles'ın ilk uğraşı kendi ve hüküm ettiği ülkelerin siyasi durumuna katkı yapacak bir eş bulmaya çalışmak oldu. 1620'li yıllarda I. James İspanya Krallığı ile yakınlaşmak için İspanya Kralı ve Kutsal Roma Cermen İmparatoru III. Filip'in en küçük kızı Maria Anna'yı oğluna eş olarak almayı kararlaştırdı. Bunun için gizlice Charles ve Buckingham Dükü 1623'te zor geçen bir deniz seyahatinden sonra İspanya ve Madrid'e gidip görüşmeler yaptılar. Ama Maria Anna koyu bir Katolik olup bir Protestan Hristiyanla evlilik yapmak istememekteydi. İspanyollar bu evlilik için önce Charles'ın Anglikan mezhebinden ayrılıp Katolikliğe dönüşmesini istediler. Ayrıca İngiltere'de Katolik Hristiyanlar hakkında uygulanan yasakların ve cezai yasaların kaldırılmasını talep ettiler. Charles Katolik olmayı istememekte idi. Ayrıca İspanya Başbakanı olan Olivares ile Buckingham Dükü arasında şahsi anlaşmazlıklar da çıkmıştı. Yapılan müzakereler böylece sonuçsuz kaldı. Zaten Anglikan Protestan olan İngiltere ve Presbiteryen Protestan olan İskoçya halkının çoğunluğu, krallık sarayları ve hükûmet idarecileri ve İngiltere Parlamentosu koyu Katolik olan İspanya ile ilişkilerin iyileşmesini istememekteydi. Ekim ayında İspanya'dan ayrılıp İngiltere'ye dönerken Charles ve Buckingham Dükü Fransa'ya uğradılar ve Fransa kraliyet ailesinin misafiri oldular. Charles burada Fransa Kralı XIII. Louis'in kız kardeşi (ve bir suikastla öldürülmüş olan IV. Henri'nin en küçük kızı) Prenses Henrietta Maria ile tanıştı.
Charles ve danışmanı Buckhingham Dükü İngiltere'ye döndükten sonra babası İngiltere Kralı I. James'i (hiç istekli olmamakla beraber) Protestan olan kızının kocası Platinat Elektörlüğü hükümdarı V. Frederick'in Otuz Yıl Savaşı başında 1620'de Bohemya'dan atılmasına neden olan ve sonra da Palatinat Elektörlüğü arazilerini zapteden İspanyolların bu işgaline son vermek için bir savaşa girmeye zorladılar.
Bu savaşa girebilmek için İngiltere ordusu'na yeni devlet vergilerinden para ödenekleri tahsis edilmesi gerekmekteydi. Yeni vergiler salmak için, İngiltere Kraliyeti geleneklerine göre gerekli olarak, yeni bir parlamento seçtirildi. Bu yeni seçilen Parlamento Londra'da toplanıp çalışmalara başladı. Bu parlamentoda gayet etkin olan kişi Londra'da bir önemli tüccar iken asalet unvanı verilip soylu yapılan Yüksek Hazine Lordu "Birinci Middlesex Kontu" idi ve bu kişi herhangi bir yeni vergi salınmasının prensip olarak aleyhinde idi. Charles ve danışmanı Buckingham Dükü onun bu görevden atılıp yargılanmasını sağlamak için I. James'i zorlamaya başladılar.
İspanya ile savaşmak için Kral James'in elinde bulunan hazine fonlarla kurulan Ernst von Mansfeld komutası altındaki derme çatma İngiltere ordusu ise Hollanda kıyılarına çıkartıldı. Ama bu ordu kıyılardan ileri geçemedi ve Palatinat Elektörlüğü yakınına bile yaklaşamadı.
Kral I. James bu İngiltere parlamentosundan veliaht Charles ile Fransa Prensesi Henrietta Maria'nın evlenmesi için izin istedi. Fakat Henrietta Marie Katolik idi ve Parlamento ancak I. James ile Charles'ın, prenses/kraliçenin maiyetinde olan kişilere dinsel hürriyet verilip Katolik kalma izni verilmeyeceği hakkında Parlamento'ya söz vermelerinden sonra ancak çok çekingenlikle kabul etti.
1624'te I. James gittikçe hastalandı ve İngiltere ve İskoçya'nın yönetimine katkısı gittikçe zayıflamaya başladı. Özellikle İngiltere Parlamentosu'nu kontrol etmesi imkânsızlaşmaya başladı. I. James Mart 1625'te öldü. Ölmeden önce 1624 ve 1625'te epeyce zamandır İskoçya ve İngiltere'de krallık idaresi de facto olarak oğlu ve veliahtı Charles'ın ve onun yakın politik danışmanı olan Buckingham Dükü'nün eline geçmişti.