Feth Ali Şah (Farsça: فتح‌على شاه قاجار; d. 25 Eylül 1772 - ö. 23 Ekim 1834), 1797-1834 yılları arasında İran'da hüküm süren Kaçar Hanedanlığı’nın ikinci şahıdır. Yönetimi sırasında Kuzey Kafkasya'yı Gülistan ve Türkmençay Antlaşmaları ile geri alınamayacak şekilde Rusya'ya bırakmıştır. Feth Ali Şah Tarihçi Joseph M. Upton'a göre, "uzun sakalıyla, ince beliyle, evlatlarıyla İranlılar arasında meşhurdur." Feth Ali Şah'ın saltanatının sonlarında, ekonomik sıkıntılar, askeri ve teknolojik yükümlülük İran'ı parçalanmanın eşiğine getirmiştir. Ölümünden sonra da yaşanan taht mücadeleleri sonucunda çözülme hızlanmıştır.

İlk yılları

Ağa Muhammed Han'ın kardeşi Hüseyin Kuli Han'ın oğlu olarak 25 Eylül 1772'de Damgan'da doğdu, tanınmış bir kişi olan büyük dedesi Feth Ali'nin İsmi verildi. Ayrıca, 1797'de taç giyme merasimine kadar kullanacağı ikinci isim olan Baba Han adını da aldı. Fars'ta valilik yaptığı sırada amcasının 1797 yılında ölüm haberini alması üzerine Tahran'da Feth Ali Şah unvanıyla tahta çıktı. Tahta çıkışıyla birlikte 15 yıl Zend ve Kaçar Hanedanına hizmet eden başbakanı Hacı İbrahim Karantar'dan şüphelenerek idam ettirdi. 1803'te Feth Ali Şah, kuzeni İbrahim Han'ı harap olmuş Kirman Eyaleti’nin valisi olarak atadı.
Saltanatı zamanında saray, sanat alanında en parlak devrini yaşamıştır. Hükümdarlığı sırasında, kişisel himayesine bağlı olarak yağlı boya kullanılarak büyük ölçekli portreler yapılmıştır. Bu portreler sayesinde Şah ülkesin daha önceki İslam devletlerinin resim alanında yakalayamadığı başarıya ulaştırmıştır. Feth Ali, taç giyme merasiminde "Takht-e Khurdīd" ile "Takht-e Nâderi" yaptırdı. Buna ek olarak "Tāj-e Kiyāni" ya da amcası Ağa Muhammed Han'ın kullandığı aynı isme sahip olan tacının farklı bir versiyonu olan Kiani Tacını yaptırdı. Bu taç, kendisinden sonraki şahlar tarafından da kullanılmıştır. Kıyafetlerinin çoğunu, çok sayıda inci ve taşlarla bezendirdi.

Rus-İran savaşları

I. Süleyman ve I. Tahmasb arasında 1555 yılında imzalanan Amasya Antlaşması'yla İran'a bırakılan Gürcistan, daha sonra II. Erekli liderliğinde Rusya ile Georgievsk Antlaşması'nı imzalayarak bu devletin himayesine girdi. Bunun üzerine Ağa Muhammed Şah, Gürcistan'ı yeniden İran hâkimiyetine katmak amacıyla 1795 yılında Tiflis Seferi'ni düzenledi ve bu sefer başarıyla sonuçlandı. Ancak Ağa Muhammed Şahın Şuşa'da suikaste uğramasıyla birlikte rus ordusu Gürcistan'dan ayrılmadı ve Gürcistan topraklarını 1801'de fiilen, daha sonra gürcü elçilerle yapılan anlaşmayla resmen ilhak etti. Ayrıca Gürcistanı ilhak etmeyle yetinmeyen Rusya, Safevi döneminden bu yana İran'ın kontrolünde olan Dağıstan'ı da ilhak etti. İran ise kendi topraklarına doğrudan saldırı olarak gördü, Kafkaslarda tam hakimiyet kurmak isteyen Feth Ali Şah, Rusya'ya Savaş ilan etti. Daha sonra, Rus General Pavel Tsitsianov, Gence’yi alarak birçok yerli halkı katletti ve iran içlerine doğru ilerlemeye başladı. Şii din adamlarının baskısıyla, 1804 yılında, Feth Ali Şah, Gürcistan'ı yeniden ele geçirme emrini verdi. Savaş, İran'ın lehine başlasa da, ilerleyen safhalarda Rusya'nın modern silahları, teknolojik anlamda ağır silahlardan yoksun Kaçar kuvvetlerini dezavantajlı duruma düşürdü.
Rusya'nın İran'a karşı seferberlik ilan etmesinin ardından, İran, Fransa’da Napolyon’un güç kazanmasıyla birlikte Britanya ile yakınlaştı. Bu durumun sonucunda iki ülke arasında askeri ve ticari bir antlaşma imzalandı. Fakat Britanya'nın Fransa'ya karşı Rusya ile ittifak kurması, bu antlaşmanın geçersiz kılınmasına sebep oldu.
Bu gelişmenin ardından Fransa, İran'a bir elçi göndererek 1807 yılında Finkenstein Antlaşması'nı imzaladı ve böylece iki ülke arasında bir Fransız-İran ittifakı kuruldu. Fakat kısa bir süre sonra Napolyon, Tilsit Antlaşması (1807) ile Rusya ile barış yaptı; bu durum Fransa'nın İran'a vereceği desteği fiilen sona erdirdi.
Aynı dönemde, İngiliz elçisi John Malcolm, İran'a gelerek askeri ve diplomatik destek sözü verdi. Ancak İngiltere, kısa sürede politikasını değiştirerek İran'dan tüm Fransız uyrukluların sınır dışı edilmesini talep etti.
Uzun yıllar süren Rus-İran Savaşı boyunca çatışmalar Transkafkasya'nın çeşitli bölgelerinde yoğunlaştı. Napolyon'la barış yapan Rusya, Kafkasya'ya güçlü bir ordu sevk etti. 1813 yılı başlarında, General Pyotr Kotlyarevsky komutasındaki Rus kuvvetleri Lenkeran’ı ele geçirdi ve ardından Tebriz’i işgal etti. Bu gelişmeler sonucunda, Feth Ali Şah, İran'ı zor durumda bırakan savaşın sonunu getiren Gülistan Antlaşması'nı (1813) imzalamak zorunda kaldı.