Max Horkheimer (14 Şubat 1895 Zuffenhausen, Stuttgart - 7 Temmuz 1973, Nürnberg), Alman düşünür ve toplumbilimcidir. Frankfurt Okulu'nun ilk kuşak temsilcilerinden olan Horkheimer, Theodor Adorno ile beraber, bu okulun Eleştirel Teori olarak anılmasında etkili olan önemli eserler vermiştir. Çalışmalarında, Aydınlanma'dan bu yana gelen modern geleneğe yönelik eleştirileriyle beraber özne, akıl, rasyonalite gibi modernizmin temeli olan kavramları sorgulamıştır.

Erken dönem hayatı ve eğitimi

Max Horkheimer Yahudi fabrikatör Moritz Horkheimer'in oğludur. Muhafazakar bir ailede büyüyen Horkheimer, babasının şirketinde çalışma amacı ile 1911'de liseden ayrılıp ticarete başladı. 1917'de I. Dünya Savaşı'na katılır ve ancak sağlık sorunları nedeniyle askerlikten ayrıldı. 1919'da tekrar okula başlayarak lise diplomasını aldı. Bu süreçte, daha sonra yakın bir akademik meslektaşı ve arkadaşı olarak kalacak olan Friedrich Pollock ile tanıştı. Ayrıca babasının kişisel sekreteri Rose Riekher ile de yakınlık kurdu. Kendisinden sekiz yaş büyük, Hristiyan ve alt ekonomik sınıftan olan Riekher, babası tarafından uygun bir eş olarak görülmese de 1926'da evlendiler ve 1969'daki ölümüne kadar birlikte kaldılar.
1917'de ticaret hayatı sona erdi ve 1922'ye kadar üniversite eğitim gördü. Önce Münih Üniversitesi'ne giden Horkheimer, daha sonra Frankfurt am Main'e taşındı ve orada Hans Cornelius'un yanında felsefe ve psikoloji okudu. Orada, kendisinden birkaç yaş küçük olan Theodor Adorno ile tanıştı ve aralarında kalıcı bir dostluk ve iş birliği gelişti. Cornelius'un danışmanlığında doktora tezini tamamladı. 1925'te Frankfurt Üniversitesi'nde eğitim verme hakkını aldı. 1930'da felsefe profesörlüğüne yükseltildi. Aynı yıl, Carl Grünberg'in ayrılmasının ardından üniversiteye bağlı Toplumsal Araştırmalar Enstitüsü müdürlüğü boşaldığında, Horkheimer bu göreve seçildi.
Ancak Enstitü kısa süre sonra Naziler tarafından kapatıldı. İkinci Dünya Savaşı'nın hızlandığı dönemde bir Yahudi olarak Almanya çalışma ve yaşama şartları gittikçe azalan Horkheimer, Cenevre ve Paris üzerinden New York'a kaçıp 1935-1946 yılları arasında Columbia Üniversitesi'nde araştırmalarına devam etti.
Savaş bittikten sonra 1949'da Frankfurt'a döndü ve Toplumsal Araştırmalar Enstitüsü 1950'de yeniden açıldı.

Frankfurt Okulu dönemi ve düşünceleri

Max Horkheimer, Frankfurt Okulu'nun ikinci başkanıdır. Birinci başkan Carl Grünberg döneminde Enstitü "Grünberg Arşivi" adı verilen, daha çok işçi derneklerinin verilerini toplamaya dayalı bir çalışma içindeydi. Horkheimer'in başkanlığa gelmesi Frankfurt Okulu için büyük atılım oldu. Enstitüyü entelektüel olarak yeniden yönlendirdi ve özellikle işçi sınıfı olmak üzere belirli sosyal grupları hedef alan, tarih ve akıl arasındaki ilişki sorununu vurgulayacak kolektif bir araştırma programı başlattı. Bu süreçte Enstitü, Karl Marx ve Sigmund Freud'un görüşlerini bütünleştirmeye odaklandı. Dolayısıyla, tarihsel materyalizm ve psikanalizin farklı kavramları Enstitü bünyesinde bir araya getirilmeye başlandı.
Horkheimer felsefesi toplumun ve popüler kültürün Marksist eleştirisidir ve çalışmalarının önemli bir yönünü Marksist diyalektiğin temellerinin kurucusu Hegel ve ekonomi politiğin Marksist eleştiri oluşturur. Ancak Horkheimer ve Frankfurt Okulu'nun diğer üyeleri sistematik bir ekonomi analizi yapmamışlardır. Onların çalışmaları daha çok kapitalist meta üretiminin kültürü ve insanı nasıl aşındırdığı (yabancılaşma) ve insan psikolojisini nasıl etkilediği yönündedir.
En önemli eserleri 1947 tarihli Akıl Tutulması ve Adorno ile birlikte yazdıkları Aydınlanma'nın Diyalektiği'dir. Sonraki yıllarda Horkheimer fazla yayın yapmadı, ancak Enstitü'nün ilk dönem çıkardığı derginin devamı niteliğindeki Felsefe ve Sosyal Bilimler Çalışmaları'nda editörlük yapmaya devam etti. 1951 ile 1953 yılları arasında, Frankfurt am Main Üniversitesi'nin rektörlüğünü yaptı.