Domingo Faustino Sarmiento (d. 15 Şubat 1811, San Juan - ö. 11 Eylül 1888, Asunción), Arjantinli aktivist, entelektüel, yazar, devlet adamı ve Arjantin'in altıncı devlet başkanı. Yazıları, gazetecilikten otobiyografiye, siyaset felsefesine ve tarihçiliğe kadar çok çeşitli tür ve konuyu kapsamıştır. On dokuzuncu yüzyıl Arjantininde büyük etkisi olan 1837 Kuşağı olarak bilinen bir grup entelektüel grubunun üyesiydi. Eğitim konularıyla özellikle ilgilendi ve aynı zamanda bölgenin edebiyatı üzerinde önemli bir etkiye sahipti.

Hayatı

Sarmiento, fakir fakat politik açıdan aktif bir ailede büyümüştür. 1843-1850 yılları arasında sık sık sürgünde yaşadı ve Şili'de ve Arjantin'deyken yazılar yazdı. En büyük edebi başarısı, Sarmiento'nun Şili'deki sürgün esnasında El Progreso gazetesinde çalışırken yazdığı Juan Manuel de Rosas eleştirisi olan Facundo'dur. Kitap, Sarmiento'nun edebi olarak daha çok tanınmasını sağladı. Enerjisini ve çabasını diktatörlere karşı -özellikle Rosas'a karşı- olan savaşında harcadı ve gözünde demokrasi, sosyal hizmetler ve akılcı düşüncenin değer verildiği bir dünya olan aydınlaşmış Avrupa'yı gaucho'nun barbarlığı ve özellikle de on dokuzuncu yüzyıl Arjantin'inin acımasız güçlüleri olan caudillo ile karşılaştırdı.
1868'den 1874'e kadar Arjantin başkanı iken Sarmiento, Latin Amerika için çocuklar ve kadınlar için eğitim de dahil olmak üzere akılcı düşünce ve demokrasiyi savundu. Ayrıca, tren sistemlerini, posta sistemini ve kapsamlı bir eğitim sistemini modernize etme ve geliştirme fırsatını elde etti. Yurt dışında seyahat ettiği ve diğer eğitim sistemlerini incelediği federal ve eyalet seviyeleri üzerinde uzun yıllar bakanlık görevinde yer aldı
Sarmiento, Paraguay'ın Asunción şehrinde 77 yaşında kalp krizinden öldü. Buenos Aires'e gömüldü. Bugün, politik bir yenilikçi ve yazar olarak saygı görmektedir.

Gençliği ve etkilendikleri

Sarmiento, 15 Şubat 1811'de Arjantin'in San Juan kentinin yoksul bir banliyösü olan Carrascal'da dünyaya geldi. Babası José Clemente Quiroga Sarmiento y Funes, bağımsızlık savaşlarında orduda görev yapmıştır. Annesi Doña Paula Zoila de Albarracín e İrrázabal, babasını genç yaşta kaybeden çok dindar bir kadındı ve kendi evini kurmak için dokumacılık yapmaya başladı. 21 Eylül 1801'de José ve Paula evlendi. On beş çocukları oldu fakat bunlardan dokuzu öldü; Domingo yetişkinliğe kadar hayatta kalan tek oğullarıydı. Sarmiento ebeveynlerinden büyük ölçüde etkilendi; annesi her daim sıkı bir şekilde çalışırdı ve babası ise Sarmiento'nun kesinlikle inandığını söylediği vatansever olma ve ülkesine hizmet etme hikâyeleri anlatırdı.
Sarmiento dört yaşındayken kendisine, babası ve sonradan Cuyo'nun piskoposu olan amcası José Eufrasio Quiroga Sarmiento tarafından okuma yazma öğretildi. Gençliğinde etkilendiği bir diğer amcası genç Arjantin Cumhuriyeti'nin önemli figürü ve Juan Manuel de Rosas'ı iktidara getirme konusunda etkili olan Domingo de Oro'dur. Sarmiento, Oro'nun politik ve dini yönelişlerini takip etmemiş olmasına rağmen entelektüel bütünlüğün ve dürüstlüğün değerini ondan öğrendi. Bilimsel ve oratoryal becerilerle tanınan Oro'nun bu özelliklerini aldı. 1816'da, beş yaşındayken, Sarmiento La Escuela de la Patria adındaki ilkokula girmeye başladı. Başarılı bir öğrenciydi ve okulun Birinci Vatandaş (Primer Ciudadano) unvanını aldı. İlkokulu bitirdikten sonra annesi rahip olması için Córdoba'ya gitmesini istedi. İncil'i okumak için bir yıl harcadı ve kilise işlerinde amcasına yardım ederek birlikte zaman geçirdi fakat Sarmiento kısa sürede dinden ve okuldan sıkıldı ve saldırgan çocuklarla bir araya geldi. Sarmiento'nun babası onu 1821'de Loreto Ruhban Okulu'na götürdü ancak bilinmeyen nedenlerden dolayı Sarmiento okula girmedi ve babasıyla birlikte San Juan'a geri döndü. 1823 yılında, Devlet Bakanı Bernardino Rivadavia, her eyaletin en iyi altı öğrencisinin Buenos Aires'te yüksek öğrenim görmek için seçileceğini açıkladı. Sarmiento, San Juan'daki listenin başında yer aldı fakat sadece on öğrencinin burs alacağı açıklandı. Seçim kurayla yapıldı ve Sarmiento'nun adı kurada çıkmadı.