Sir William Wallace (İskoç Galcesi: Uilleam Uallas; y. 1270 - 23 Ağustos 1305), Birinci İskoç Bağımsızlık Savaşı sırasında ana liderlerden biri olan bir İskoç şövalyesiydi.
Wallace, Andrew Moray ile birlikte Eylül 1297'de Stirling Köprüsü Muharebesi'nde bir İngiliz ordusunu bozguna uğrattı. İskoçya'nın Koruyucusu olarak atandı ve Temmuz 1298'de Falkirk Muharebesi'ndeki yenilgisine kadar görev yaptı. Ağustos 1305'te Wallace, Glasgow yakınlarındaki Robroyston'da yakalandı ve İngiltere Kralı I. Edward'a teslim edildi, o da onu vatana ihanet ve İngiliz sivillere karşı işlediği suçlar nedeniyle astırdı, sürükledi ve dörde böldürdü.
Wallace, ölümünden bu yana anavatanının ötesinde efsanevi bir statü kazandı. Kör Harry'nin 15. yüzyılda yazdığı epik şiir The Wallace'ın kahramanıdır ve Jane Porter ile Sir Walter Scott'un edebi eserlerine ve Akademi Ödüllü Cesur Yürek filmine konu oldu.

Arka plan

William Wallace, alt tabakadan bir soyluydu, ancak aile geçmişi ve hatta soyu hakkında kesin olarak çok az şey bilinmektedir. William'ın 1297 yılında Hansa şehri Lübeck'e gönderdiği bir mektupta bulunan kendi mührü, babasının adını Alan Wallace olarak vermektedir. Bahsi geçen Alan Wallace, 1296 Ragman Rolls'da Ayrshire'da bir kraliyet kiracısı olarak listelenen Alan Wallace ile aynı olabilir, ancak başka bir doğrulama yoktur. Diğerleri, Alan'ın Ayrshire, Kilmarnock yakınlarındaki Ellerslie'yi elinde tuttuğunu ve eğer doğruysa bu mülkün William için olası bir doğum yeri olabileceğini düşünmektedir, ancak Wallace'ların 13. yüzyılın ortalarında bu mülkü elinde tuttuğuna dair bir kayıt yoktur. Kör Harry'nin 15. yüzyıl sonlarına ait şiiri William için alternatif bir baba önermektedir: Renfrewshire'daki Elderslie'den Sir Malcolm ve benzer şekilde William için olası bir doğum yeri ortaya çıkarmıştır. Her iki bölgenin de daha geniş Wallace ailesiyle bağlantıları olmasına rağmen, onu her iki yerle de ilişkilendiren çağdaş bir kanıt yoktur. Kayıtlar ailenin ilk üyelerinin Riccarton, Tarbolton, Kyle'daki Auchincruive ve East Lothian'daki Stenton'da mülkleri olduğunu göstermektedir. Toprakları, İskoçya'nın 5. Yüksek Vekilharcı James Stewart'ın toprakları içinde kaldığı için onun vasallarıydılar. Wallace'ın kardeşleri Malcolm ve John'un diğer kaynaklardan bilindiği iddia edilmiştir, ancak John'un William ile ilişkisi konusunda doğrulanabilir kanıt eksikliği vardır.
Wallace soyadının kökenleri ve güneybatı İskoçya ile ilişkisi de, ismin "yabancı" veya "Galli" anlamına gelen Eski İngilizce wylisc ("wullish" olarak telaffuz edilir) kelimesinden türetilmiş olması dışında kesin olmaktan uzaktır. Clyde bölgesindeki tüm Wallace'ların Galler'den gelen Orta Çağ göçmenleri olması mümkündür, ancak bu terim aynı zamanda Kelt Britonlarının Kümbiç dilini konuşan Strathclyde Krallığı için de kullanıldığından, soyadının Kümbiç dilleri nedeniyle "Galli" olarak görülen kişilere atıfta bulunması da aynı derecede olası görünmektedir.

İskoçya'da siyasi kriz

Wallace büyürken, İskoçya'yı Kral III. Alaxandair yönetiyordu. Hükümdarlığı barış ve ekonomik istikrar dönemine tanıklık etmişti. Ancak 19 Mart 1286'da Alexander atından düşerek öldü. Tahtın varisi Alexander'ın torunu Norveçli Bakire Margaret'ti. Henüz çocuk yaşta ve Norveç'te olduğu için İskoç lordları bir vasiler hükûmeti kurdular. Margaret İskoçya yolculuğu sırasında hastalandı ve Eylül 1290'ın sonlarında Orkney'de öldü. Net bir varisin olmaması "Büyük Dava" olarak bilinen ve toplam on üç kişinin tahtta hak iddia ettiği bir döneme yol açtı. En inandırıcı iddialar John Balliol ve geleceğin kralı Robert Bruce'un dedesi Robert the Bruce'a aitti.
İskoçya'nın iç savaşa sürüklenme tehlikesiyle karşı karşıya kalması üzerine İngiltere Kralı I. Edward, İskoç soyluları tarafından hakemlik yapması için davet edildi. Süreç başlamadan önce, tüm adayların kendisini İskoçya'nın Lord Paramount'u olarak tanımasında ısrar etti. Kasım 1292'nin başlarında Berwick-upon-Tweed'deki kalede yapılan büyük feodal mahkemede, kan bağı olmasa da soy bakımından daha kıdemli olduğu için hukuken en güçlü iddiaya sahip olan John Balliol lehine karar verildi.
Edward, İskoçya'ya feodal bir vasal devlet muamelesi yaparak, kendisine saygı gösterilmesini ve Fransa'ya karşı savaşında askeri destek talep ederek, hatta Kral John Balliol'u İngiliz mahkemesinde sıradan bir davacı olarak duruşmaya çağırarak, John'un otoritesini giderek zayıflatacak adımlar atmaya devam etti. İskoçlar çok geçmeden, son derece uzlaşmacı krallarından bıktılar ve işlerin yönetimi, Temmuz 1295'te Stirling'de bir On İki Konsey -pratikte yeni bir Muhafızlar Heyeti- atayan krallığın önde gelen adamları tarafından sözde onun elinden alındı. Daha sonraki yıllarda Auld İttifakı olarak bilinen Fransa ile bir karşılıklı yardım anlaşması imzaladılar.
İskoçya'nın Fransa ile yaptığı anlaşmaya misilleme olarak İngiltere Kralı I. Edward, Berwick-upon-Tweed'i işgal ederek İskoç Bağımsızlık Savaşlarını başlattı. İskoçlar, Dunbar Savaşı'nda yenildi ve İngilizler, 27 Nisan 1296'da Dunbar Kalesi'ni aldı. Edward, John'u tahttan çekilmeye zorladı ve John da 10 Temmuz 1296'da Montrose yakınlarındaki Stracathro'da bunu yaptı. Burada İskoçya'nın armaları John'un paltosundan resmen yırtıldı ve ona "Toom Tabard" (boş palto) adı verildi. Temmuz ayına gelindiğinde Edward, subaylarına yaklaşık 1.800 İskoç soylusundan (geri kalanların çoğu savaş esiriydi) resmî saygılarını kabul etmeleri talimatını verdi.